Përshkrim
Në “Shpërnjohja”, autorja e lidh reagimin shoqëror bashkëkohor ndaj traumave dhe katastrofave – nga kriza klimatike, te pandemitë dhe luftërat, po edhe në vatrat e rëndomta e të përditshme të traumës – me konceptin psikanalitik të shpërnjohjes. Nuk është mohim, as padije. Sipas Zupančič-it, shpërnjohja është modeli bazë i ballafaqimit me realitetin: ne pranojmë dijen tonë rreth diçkaje, “por prapëseprapë…”. Pikërisht kjo “prapëseprapë” na ofron mundësinë që edhe të dimë, edhe të mos i adresojmë problemet tona. Në nivel politik, shpërnjohja na lejon të përshtatemi me situata që përndyshe do të kërkonin, tekefundit, ndryshim: “ekonomia libidinale” e shpërnjohjes është pjesë përbërëse e kuadrit ideologjik të kapitalizmit të sotëm, dhe mundëson bashkëjetesën me pasojat rrënjësisht shkatërruese të tij.
